De Border Terriër stamt af van Engels-Schotse Terriërrassen. Hij is afkomstig uit het heuvelige, woeste grensgebied tussen Engeland en Schotland, “the bordercountry”, vandaar ook zijn naam “Border”(=Engels voor grens). Meerdere terriërrassen vinden hun oorsprong in deze streek. Reeds lang vóór de erkenning door de Engelse Kennelclub in 1920 werden de Border Terriërs gefokt om ingezet te worden bij de jacht op de vos, das, marter, otter en klein wild dat zijn hol onder de grond heeft. Zijn inzet en voorkomen maken dat hij een goede begeleider van de jager is. Hij moet het paard kunnen volgen (uithoudingsvermogen) en daar waar de meute Foxhounds en jager niet meer verder kunnen, neemt de Border de taak over. Hij houdt dan de vos in zijn hol vast zodat de jagers hem kunnen uitgraven of verjaagt de vos uit zijn schuilplaats. Zijn bouw (voldoende lange benen, sterke gesloten poten) en karakter (dit vergt moed, doorzettingsvermogen en intelligentie) zijn in functie van zijn werk!

"Essentially a working TerriEr"

"De Border Terrier is in wezen een werkende terrier"
Verder is de beschrijving erg vaag, er staat nergens vermeld hoe groot hij moet zijn, wel het gewicht. De gewichten die de Standaard opgeven voor reuen 5,9–7,1 kg en voor teven 5,1–6,4 kg zijn nochtans heden wat te laag bepaald. De meeste Borders, zelfs in arbeidsconditie, wegen een kilo meer!
Bij zijn grootte is zijn borstomvang bepalend. Hij moet met beide (mannen)handen vlak achter de schouders te omspannen zijn anders zou hij/zij kunnen blijven steken in de nauwe vossenpijp. Zijn vereiste ruglengte is al even belangrijk, dit is noodzakelijk voor zijn wendbaarheid bij het ondergronds manoeuvreren. De front is relatief smal en hij mag niet te zwaar in de knoken zijn. Tamelijk lange benen en snelheid zijn noodzakelijk om de paarden en de meute Foxhounds te kunnen volgen. Hij mag er niet kortbenig uitzien. Zijn algemeen voorkomen is evenwichtig, niets is opvallend maar alles is natuurlijk en goed in verhouding. De lichaamsbouw is smal en lang, de ribben ver naar achteren reikend en niet te rond. De lenden zijn krachtig. De vrolijk gedragen vrij korte staart is dik bij de aanzet en spits uitlopend (wortelstaart), hoog aangezet, maar mag niet over de rug gedragen worden. De poten zijn klein met gesloten tenen en dikke kussentjes (kattenpootjes). De voorpoten dienen recht te zijn.

Typerend is de gelijkenis met het otterhoofd

Een korte krachtige snuit, een weinig stop en een vlakke, matig brede schedel, in de verhouding 1op2, met grote, sterke tanden. Een dichte baard en donkere alerte ogen, met een levenslustige uitdrukking. Bij voorkeur een zwarte neus en kleine, matig dikke, V-vormige oren; naar voren vallend en dicht bij de wang gedragen. Een schaargebit maar tang is toegestaan. Sterke en grote tanden. De hals is middenlang. Zijn dubbele vacht beschermt hem voor de kou en regen en deze vacht is zelfreinigend. Een dichte onderwol (warmte) en harde dekharen (waterbestendig) zijn uiterst belangrijk, samen met de dikke, losse huid is het een noodzakelijke bescherming bij de arbeid, zodat de Border bij een eventueel gevecht niet erg verwond wordt. Een tweetal keer per jaar dient er getrimd te worden waarbij de lange haren uitgetrokken worden. Verder wordt hij geregeld gekamd of geborsteld.

Er zijn volgend kleuren

De meeste borders zijn "Grizzle and tan" (zeer veel gradaties, bruine kleur variërend van bijna blond tot zeer donker).
Minder voorkomend zijn "Blue and tan" (blauw is eigenlijk zwart met grijze haren waarbij het hoofd en de benen bruin zijn).
Zeer zelden voorkomend "Rood"
Niet meer voorkomend "Weaten" (tarwekleurig)